Debat kinderopvang: kijkje in de keuken van visieloos Den Haag.
nov 25,2011/ Geen Reacties »

Als pleitbezorger van kinderopvang als basisvoorziening én moeder van twee jonge kinderen toog ik gisteren naar Den Haag om het debat over het drastisch inperken van de kinderopvangsubsidie voor werkende ouders bij te wonen. Het was een ontluisterende ervaring. De visie dat alle kinderen tot vier jaar veel baat hebben bij formele opvang gedurende een aantal dagen in de week en niet alleen kinderen waarvan beide ouders betaald werken bleek reeds door alle partijen afgeschreven. Kinderen die een ouder hebben die ziek is, mantelzorger, vrijwilliger, werkloos, of tijdelijk zonder een zelfstandige klus hebben pech en van links tot rechts vindt men dat in Den Haag ‘niet meer dan logisch’.

Toneelstuk zonder kostuums
Ontluisterd was ik ook als getuige van een falende democratie. Het debat tussen de minister, namens de regering, en de woordvoerders van de verschillende partijen, namens de tweede kamer, leek nog het meest op een toneelstuk zonder kostuums waarvan de slotscène voor alle spelers al vaststond. Ik – en met mij tientallen bezorgde ouders – had vrij zicht op debatterende politici die op geen enkele manier naar elkaar leken te luisteren. Terwijl ‘ik vraag de minister dan ook’ diverse malen klonk, zat diezelfde minister druk in papieren te neuzen, te overleggen met zijn top ambtenaar of zijn mobiel te checken. Huh, dacht ik steeds. Hoe weet hij nou straks waar hij antwoord op moet geven. Man, let toch op? Een CNV-dame naast me hielp mij van mijn plaatsvervangende onrust af: ‘Alles is voorbereid, hij hoeft niet op te letten’, zei ze. En omdat de uitkomst al vaststaat was ook het overgrote deel van de woordvoerders van de verschillende partijen wel lijfelijk aanwezig maar leken zij zich – met uitzondering van Ineke van Gent (Groenlinks) – al neergelegd te hebben bij hun gebrek aan macht.

Succes is een politieke keuze
Het einde kan ik dus meteen al wel verklappen: de minister krijgt zijn zin. De bezuinigingen gaan door met alle consequenties van dien. Op de korte termijn worden werkende ouders, de motor van de economie, steeds armer en dreigt er banenverlies onder met name jonge werkenden in de kinderopvang. En wie een beetje kan rekenen weet ook dat de arbeidsparticipatie van vrouwen – die net lekker op gang kwam – opnieuw de kop in wordt gedrukt. De minister probeert alle beschikbare onderzoeken daarover van tafel te vegen maar de bewijzen zijn talrijk. Van FNV tot ING komt men met onderzoek dat zegt: als gevolg van de bezuinigingen gaan vrouwen minder werken of stoppen met werken. Duh?! Nederlandse vrouwen zijn wel degelijk gemotiveerd en ambitieus maar niet totaal krankzinnig om ‘om niets’ te werken. Het zou natuurlijk heel goed kunnen dat precies dat de bedoeling is van deze conservatieve regering, maar uit de boekhoudkundige wijze waarop de minister zijn beleid bepaalt en uitdraagt blijkt vooral het pijnlijke gebrek aan visie. Regeren is allang niet meer vooruitzien, werd mij heel duidelijk deze middag. Een toekomstperspectief werd door geen van de aanwezigen geschetst. Waar willen we naartoe met Nederland? Willen we een modern goed geëquipeerd land zijn die het meest uit haar burgers haalt: uit mannen, vrouwen, vaders, moeders en kinderen. Een land dat in staat is met intelligente oplossingen een klimaat te scheppen waarin burgers van jong tot oud arbeid en zorg met elkaar kunnen delen. Of houden we die paar rotcenten in de portemonnee omdat we het succes van de toename van kinderopvang niet zien als een succes voor de toekomst van Nederland. De consequenties op lange termijn zijn geen onderdeel van het hedendaagse Haagse debat. Wie dan regeert, wie dan zorgt?

Ich will noch een bisschen tanzen
okt 04,2011/ Geen Reacties »

Ook een werkende moeder van 37 laat zich nog wel eens door een fijne vriendin tot een onbesuisde actie overhalen. Zaterdag was er een heuse houseparty in de Philharmonie met de – in ieder geval voor mij – weinig zeggende titel ‘Taste It’ en ik ging er naartoe. Gelukkig kocht ik voor de zomer een hippe jumpsuit met snakeprint dat uiteraard nog ongebruikt in de kast lag. Dat bespaarde me een halve week dubben over ‘what to wear’. Zonder veel verwachtingen toog ik richting stad. Van mijn vijftiende tot mijn dertigste danste ik gemiddeld twee keer per week de billen uit mijn broek. Maar twee kinderen, Coldplay en the Kings of Leon later kon ik me er eigenlijk niet zo veel meer bij voorstellen.

Fashionably late
Om klokslag 23.00 meldden we ons bij de poort. Een uur na aanvang leek dat ons fashionably late, maar niets bleek minder waar. Er waren reeds acht mensen binnen, ik heb ze geteld. Een drankje dus maar aan de bar. Tijd voor een paar horror kinderverhalen die moeders altijd in de tas hebben voor een leeg moment. Terwijl een derde kinderloze vriendin uit pure narigheid haar verlies van de prijs voor het kaartje snel verwerkte en vroegtijdig het pand verliet, hielden fijne vriendin en ik elkaar lekker bezig. ‘At the top of our voices’ vanwege de knallende house wijdde zij uit over de trage voortgang van haar eenjarige en ik over de fysiek loodzware week die ik achter me had vanwege een buitenlandreis van mijn ega.

Hooggehakt publiek
We waren zo lekker aan het klagen dat we helemaal niet door hadden dat het voormalige concertgebouw van Haarlem inmiddels behoorlijk was volgelopen. Het toegestroomde publiek bestond dit keer niet uit grijs gearmd met grijs maar uit hooggehakte, langbenige prachtige meiden en hun puisterige leeftijdsgenootjes van het andere geslacht. Tot er een bekende voor onze neus stond met de mededeling: Voelen jullie je hier ook zo oud?, trok ik me de overvloed aan jong & fris nog niet persoonlijk aan. Maar op het moment dat fijne vriendin siste ‘snel, deze kant, een moeder van school’, kreeg ik ineens het gevoel dat ik moest kiezen. Was ik nog jong & hip zoals mijn jumpsuit deed vermoeden, of was ook ik die moeder van school die straks in het volle licht van de toiletten keihard zou worden uitgelachen.

Pure drugs
Ik goot mijn borrel cola, het bekende recept, achterover en zei: Kom we gaan dansen. En wat er toen gebeurde grenst aan een wonder. De horror kinderverhalen, mijn jumpsuit met snakeprint, de moeder van school, de hordes prachtige meiden om me heen, ze verdwenen naar de achtergrond en werden letterlijk overstemd door de muzikaliteit van de dienstdoende DJ, DJ Roog. Wat een koning, wat een held, ok met het uiterlijk van een piggelmee, maar who cares. Deze man maakt pure drugs van muziek en ik verloor mezelf compleet. Het was een geweldige ervaring die al die avonden in mijn leven die ik dansend doorbracht ineens ontzettend veel zin gaf. Deze muziek, housemuziek ik kan er niks aan doen, dansen, gaan, het was en is nog steeds puur genot…voor mij. Het voelt…alsof IK er weer ben. Nog nooit ben ik in mijn leven fan geweest van iemand. Maar nu ben ik het wel. Nein man, ich will noch niet geh’n…

Ik haat spelletjes
jul 04,2011/ 25 Reacties »

Al van jongs af aan voel ik me eigenlijk te oud voor spelletjes.
Ik zag er het nut niet van in en kende op geen enkele manier de behoefte om te winnen.
Ik greep de eerste beste kans – onverklaarbare kniepijn – aan om me voor schoolgym af te melden.
En bij de een of de andere teamsport kon je me echt niet treffen.
Boring?! Misschien. Maar inmiddels – twee kinderen later – ben ik er wel achter dat je met een bepaalde mindset in je wieg gegooid wordt en dat daar helaas weinig aan te veranderen valt.

Als freelancer ben ik niettemin toch een grens over gegaan.
Het is eten of gegeten worden, dus of je doet mee in het grote social media spel of je zit thuis met je tenen te spelen.
Ook al vind ik het eigenlijk een kinderachtig spel, een soort tikkertje voor aandachtsfreaks, het aandacht gedeelte trekt me voldoende om redelijk actief te zijn. Niet té, maar ik ben lekker bezig.
Ik heb inmiddels 88 followers zag ik net, maar ook dat heb ik sinds ik bezig ben nog niet eerder gecheckt.

Hoe dan ook, het voelde wel alsof ik bij ben, zeg maar.
Oké, plotsklaps ben je 37 en mag je je niet meer rekenen tot de generatie x-y-z maar ik fluit nog steeds een aardig deuntje mee.
Voorbeeld? Afgelopen vrijdag stond ik nog op de dansvloer van woodstock en het was geeneens lekker weer.
Maar ik dwaal af…
Nu komt de goegemeente, de ‘upcoming industry’ weer met het volgende opgelegd pandoer: gamification.
Klinkt als een oude hit van de Ret Hot Chili Peppers….maar is de volgende taak voor ons vermoeide bloggers, twitteraars, content vezamelaars, frienders en defrienders.

Ik ben zo moehoehoe!

Mijn leefritme. 3r’en: rotzooi, radeloosheid en racen
mei 24,2011/ 22 Reacties »

Nu ik zo lekker bezig ben met mijn filmproject rondom de leefritmes van tweeverdieners, ontkom ik er niet aan mijn eigen leefritme nog weer eens onder de loep te nemen. Natuurlijk weet ik al langer dat ik in veel uitblink behalve in zingen (en dat vind ik echt heel erg erg) en plannen. Maar als je eens bij anderen mag binnenkijken omdat je zegt dat je dat voor je werk doet, kom je achter veel confronterende zaken. Zoals deze: ik was mijn kinderen niet. Nou ja, niet zoveel als anderen. Bij lange na niet zoveel als anderen. Gelukkig heeft Bas vandaag een ingelaste papa-dag vanwege oma’s en oppasmoeder die zo nodig op vakantie moeten. Dus kon ik hem gelukkig opdragen tenminste één van beide kinderen de haren te wassen.

Zo mogelijk nog erger dan vieze kinderen is mijn terugkerende radeloosheid ten aanzien van het uitbesteden van mijn lieve smeerpoetsen. Het blijkt dat anderen dat heel goed geregeld hebben en zelden worden geconfronteerd met onaangename verrassingen als plotsklaps dichtgetimmerde scholen, reislustige hulpen in de opvoeding of avondoppassen die aan alles toekomen behalve aan oppassen!!! Gelukkig bleek een van de gefilmde ouderparen ook een studiedag van school gemist te hebben. Deze herkenning en erkenning van het feit dat het gewoon heel erg ingewikkeld is om die scholen op de voet te volgen deed mij meer dan goed. Feit is dat woorden als stabiliteit en controle bij mij nooit zouden opkomen als het gaat om de combinatie werk en gezin. De radeloosheid neemt toe nu is gebleken dat dit bij anderen wel het geval is.

Het leven is een racepartij en dat zag ik eigenlijk ook wel bij de gezinnen voor onze camera. Maar het lijkt wel of anderen dat soort dingen altijd veel beter kunnen accepteren. Ik vind het verschrikkelijk om me aan tijden te moeten houden. Na de eindeloze ontworsteling aan mijn eigen jeugd met vaste tijden voor van alles, is dat moeten ineens weer helemaal terug. Curfew voor een avondje uit want de oppas moet de volgende ochtend vroeg een krantenwijk lopen, op tijd op school zijn anders wordt de juf boos (op mij, ja!), op tijd op de crèche anders krijg je een boete, op tijd weg anders krijg je een bekeuring voor te hard rijden. Grmpf!

Voor mij is de combinatie werk en gezin vooral confronterend omdat ik door mijn werk mezelf steeds een pijnlijk heldere spiegel voorhoud. Gelukkig ben ik een kei in relativeren.

Ik verzin dit niet
mei 11,2011/ 25 Reacties »

Soms voelt het alsof de emancipatie van vrouwen geen steek verder komt. We verdienen nog altijd voor hetzelfde werk en met dezelfde capaciteiten minder dan mannen. In de media is onze rol bij voorkeur die van slachtoffer zoals ik zelf meemaakte tijdens een optreden bij Pauw & Witteman. We komen niet in de regering omdat men zoekt naar ‘kwaliteit’. En daar waar de beslissingen worden genomen – bijvoorbeeld als het gaat om gelijke betaling of betere kinderopvang – worden we niet toegelaten. Zielig? Ja, eigenlijk wel. Maar eisen we wel voldoende onze plek op, zoals we dat deden toen we nog een huishouden runden?

Hoe dan ook. Bij het zien van deze ad kwam er een vette glimlach op mijn gezicht. We’ve come a long way baby! Nog even doorzetten nu.

Internet en kids: even niet!
mei 05,2011/ 41 Reacties »

Voor mijn filmproject ‘een dag uit het leven van 3 gezinnen met jonge kinderen en twee werkende ouders’ is het verdomd lastig om ’slachtoffers’ te vinden. Een aantal zegden zelfs toe en trokken zich toch weer terug. Ik hoor veel verschillende redenen, maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat ook de Amsterdamse zedenzaak met dit gebrek aan enthousiasme te maken heeft. Ik proef, zeker bij de moeders, een sentiment van: mijn kids online? Liever niet. Alsof ieder gefilmd klein mensje potentieel aftrekmateriaal wordt.

Misschien ben ik een naive ouder, zoals de commissie Gunning al zei. Dit betrof het feit dat wij – ouders – de mogelijkheid niet willen zien van dat engerds zich een weg banen in onze opvang. Hoe dan ook: inmiddels heb ik drie fantastische gezinnen gevonden die graag een steentje bijdrage aan het debat rondom de organisatie van werk en kinderen in Nederland. Het gaat tenslotte vooral ook om de toekomst van onze kinderen. Want voor onszelf is het ongetwijfeld te laat.

Family Reality: 3 gezinnen gezocht voor film
apr 01,2011/ Geen Reacties »

Ik ga weer een film maken. Waarover? Over jou en de jouwen, misschien wel?!

Reality TV
Voor het Leefritme Kenniscentrum (powered by maar onafhankelijk opererend van Vodafone) ga ik een film maken over Ouders van nu. Het doel is om onomwonden te laten zien hoe het is, werken en leven met (jonge ) kinderen. Hoe? Door deze jonge gezinnen te filmen in hun dagelijks leven. Het format is: Reality TV. Dus de camera is erbij, een dag en registreert dat wat er gebeurt. Een dag uit het leven van…

Ben jij of ken jij ouder(s) van jonge kinderen? Breng ze met mij in contact! Liefst telefonisch of via mijn mailadres in kolom hiernaast. Ik kan dan meer info geven over het hoe en wat. De investering is tijd en een kijkje in je gezinsleven, maar je krijgt er een prachtig document ‘voor later’ voor terug. En ook niet onbelangrijk, je levert een bijdrage aan het belangrijke debat ten behoeve van de verbetering van de kwaliteit van leven tijdens de tropenjaren.

Hoogopgeleide vrouwen vaker STOP-vrouw dan TOP-vrouw
mrt 01,2011/ 55 Reacties »

Waarom eindigt het overgrote deel van de hoogopgeleide vrouwen in Nederland als stopvrouw en niet als topvrouw? Die vraag onderzocht Carolien Bijen, founder van &samhoud women in haar boek ‘(S)topVrouw! Het glibberige pad naar de bestuurskamer’. Op basis van de onderzoeksconclusies roept ze op tot feminisering van organisaties en een einde aan de verspilling van talent.

(S)topVrouw wordt feestelijk gelanceerd op zaterdag 5 maart aanstaande om 16.00 uur in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam, als onderdeel van het WOMENInc. Festival. Het eerste exemplaar wordt aangeboden aan Jannet Vaessen, directeur van WOMEN Inc. tijdens een talkshow met Carolien Bijen en tal van geïnterviewde topvrouwen over factoren die bijdragen aan het bereiken van de top. Te gast zijn ondermeer: Mirjam Sijmons (directie ANWB) en Muriel Arts (partner van de Global Leaders Academy, voorzitter NIMA). Moderator is Tweede Kamerlid Tanja Jadnanansing.

Feminisering van organisaties
‘Het is tijd voor een feminiseringslag binnen organisaties,’ stelt Carolien Bijen in haar boek, ‘ook omdat de eigenschappen van vrouwelijk leiderschap onmisbaar zijn om als organisatie te overleven in de toekomst. Onderzoek laat zien dat organisaties met vrouwen in leidinggevende functies maar liefst 48 procent meer winst maken. Bovendien wordt tachtig procent van de aankoopbeslissingen door een vrouw genomen. Is het dan niet meer dan logisch om vrouwen door te laten stromen naar leidinggevende posities? ‘

STOP-vrouwen
Maar waar precies glijden vrouwen uit op het pad op weg naar de bestuurskamer? Volgens henzelf is parttime werken de grootste drempel voor vrouwen om door te groeien naar de top (54%), op de voet gevolgd door een organisatiecultuur die vooral gericht is op mannen (48%).

Vrouwen zijn niet ambitieus en andere mythes
In (S)topVrouw komt Bijen niet alleen met de succesfactoren voor doorgroei van vrouwen, ze rekent en passant ook af met een aantal mythes, zoals dat vrouwen minder ambitieus zijn dan mannen en dat de zorg voor kinderen verband houdt met hun stagnerende doorstroom.
De weg naar de top is lang, bochtig en glibberig. Slechts enkelen slagen erin de top te bereiken. Hulde, waardering en respect voor deze inspirerende topvrouwen! Bijen zette een aantal van hen op bijzondere wijze in de spotlights in haar boek.

Geportretteerd worden onder andere Marike van Lier Lels (o.a. lid RvC Maersk BV, TKH Group NV., USG People NV., KPN en Reed Elsevier), Jannet Vaessen (directeur van WOMEN Inc.), Muriel Arts (partner Global Leaders Academy en vz NIMA), Mirjam Sijmons (directie ANWB), Marion Koopman (directeur Hi bij KPN) en Ellen Faber (directievoorzitter divisie directe distributie Achmea).

China or Brasil: here we come
feb 02,2011/ 45 Reacties »

De meesten weten het wel. Bas en ik dromen ervan om een aantal jaren in het buitenland te gaan wonen/werken.
Nou schijnt het, dat als je dat echt wilt, je er goed aan doet dit in de Kosmos achter te laten.
Sinds onze reis naar Californië, inmiddels alweer 6 jaar geleden, benoem ik deze droom bijkans dagelijks.
Want in Santa Monica zou ik toch zeker zielsgelukkig kunnen worden.
Maar we zitten nog steeds in het wereldberoemde Haarlem. Misschien dat opschrijven beter helpt, dacht ik. Bij deze.
Graag een ticket to the tropics of welk ander gebied buiten de eigen landsgrenzen dan ook.
Het schijnt dat je het in China en Brazilie de komende decennia helemaal kan gaan maken.
Dat mag ook.
Onze Christiaan Kalle geven we het wereldburger gevoel vast mee. Voor je weet maar nooit.

Ambitie
feb 01,2011/ 69 Reacties »

Voor WOMEN Inc. interviewde ik regisseur Antoinette Beumer, o.a. van de Gelukkige Huisvrouw. Zij mailde me deze prachtige spreuk. Tijdens al mijn schrijfwerk van de afgelopen jaren over de ambitie van vrouwen is dit wat me het meest opvalt: vrouwen dringen zichzelf niet op, steken hun hand niet op, vragen geen erkenning. Mens durf te dromen, was eigenlijk de boodschap van Antoinette. Ook dat wat je onmogelijke acht, is mogelijk. Als je die gedachte aandurft en vormgeeft…Dan kan kom je veel verder.